U Hrvatskoj se zvaničnici sa ovom titulom javljaju u drugoj polovini 11. veka a u Srbiji i Bosni tek u prvoj polovini 13. veka. U Hrvatskoj je pored tepčije postojao i tepčica koji je verovatno vršio službu u župi, a ne na vladarevom dvoru. U Bosni je bilo istovremeno više tepčija, obično dvojica ili trojica, tokom 13. i u 14. veku. U državi Nemanjića psotojao je veliki tepčija, tepčija i mali tepčija. Mali tepčija je svoju službu vršio u župi ili nešto veće podrujču.

Velike tepčije nisu bile nadređene tepčija niti su njihove funkcije bile međuzavisne. Velike tepčije i tepčije vodile su računa o zemljoposedima svojih gospodara, srpskog kralja ili nekog istaknutijeg vlastelina dok su male tepčije vodile računa o zemljoposedima u pojedinim župama. U Bosni su postojale posebne tepčije u oblastima Bosni, Usori, Humu kada je ušao u sastav bosanske države a možda i u Donjim Krajima. Tepčije su učestvovale u poslovima koji su podrazumevali razgraničenje poseda kao i u sudskim procesima oko zemljoposeda. Imali su pomoćnike koji su im pomaglai u vršenju ovih funkcija.

Titula velikog tepčije ugasila se u srednjovekovnoj Srbiji pre carskog krunisanja Stefana Dušana (1346) a u Bosni do kraja 14 veka.

Literatura

• Tepčija (M. Blagojević, str. 728), Leksikon srpskog srednjeg veka, Beograd 1999.